Ik heb voor het weekend een auto gehuurd, afspraak was hetzelfde type als vorige keer, maar bij aankomst blijkt dat ze die niet hadden en ze er een Toyota Corolla van gemaakt hadden. Mijn indruk was dat de auto niet alleen kleiner was, maar de kwaliteit ook iets minder was, maar prijs was wel hetzelfde. Het is wel een iets hogere auto, dus ik paste er wel in. Ik neem aan dat die iets andere zit de reden was dat ik nog wel eens een stoeprand meenam. Verder reed het wel goed. Ik vertrok 9 uur bij de verhuurder, direct richting Ballarat, ruim 100 km west van Melbourne.

Om twintig voor elf ben ik bij het Ballarat Wildlife Park. Uiteraard weer koala's, Tasmania Devils en kangoeroe's. De moeder koala zit hier lekker te slapen, haar zoontje is aktief en gaat even later proberen of hij zijn moeder van die lekkere plek kan verdrijven.

De Western Grey Kangaroo mocht je voeren met speciaal voer. Dat gebeurt veel, ze willen het nog wel uit je hand eten, maar komen er niet voor overeind. Dit soort kangoeroe komt oorspronkelijk van Kangaroo Island, daar had de kangoeroe geen natuurlijke vijand. Dit wordt als verklaring gegeven dat ze gemakkelijk wennen aan mensen om zich heen. Deze kangoeroe soort komt nu voor in het hele zuiden van Australië. Er zijn wel veel kangoeroe's met jongen in de buidel, maar ze zijn nog niet zo ver dat ze de kop eruit steken en in en uitspringen. De enige jongen die je dus goed ziet, zijn als deze, die nu nog bij moeder ligt. Er waren ook Red Kangaroes maar die zaten achter een hek en hielden nogal wat afstand.

Het meest aardige van dit wildpark was dat ze wombats en koala's hanteerden. Deze wombat werd gevoerd door Nathalie die een rondleiding verzorgde. De wombat wou eigenlijk uit het hok, waarop Nathalie de 45 kg zware wombat maar even op schoot nam.

Ze haalde ook een koala op waarvan wij de vacht mochten aaien en ze draaide de koala in positie zodat er foto's gemaakt konden worden.

Verder was er ook een 4 m lange zoutwater krokodil, een mannetje die zijn territorium verdedigde, dus de verzorgers moesten daar ook uiterst voorzichtig zijn. Advies voor het noorden van Australië, waar in alle wateren krokodillen kunnen voorkomen, was om nooit in het water te gaan en niet dichter dan 6 m bij de waterkant te komen. Dat gaf je genoeg voorsprong dat de krokodil je niet te pakken kreeg. Krokodillen kunnen wel even hard, maar ze hebben een anaerobe verbranding in de spieren en na een seconde of 15 ploffen ze met verzuurde spieren neer.

Ook de emu's liepen vrij rond zodat ik die ook goed kon bekijken.

Na dit bezoek ga ik iets verder naar Sovereign Hill, een nagebouwde wijk van Ballarat in de tijd van de goudkoorts. De goudkoorts begon hier ongeveer in 1840 en zorgde er voor dat het inwonerstal van Victoria in korte tijd steeg van 70.000 naar een half miljoen. Er was een gedeelte waar je je geluk kon beproeven om goud te zoeken.

Er was een straat met gebouwen.

In de gebouwen veel aandacht voor demonstraties van ambachten uit de negentiende eeuw. Zo werd getoond hoe je van een stuk boomstam de as van een wagenwiel maakt en hoe je verder het wagenwiel construeert.

Veel goud is gewonnen onder de grond. Ook van deze mijnbouw waren demonstraties, zo konden wij diep onder de grond in het bijna pikkedonker een gang volgen waar luidsprekers op verschillende plaatsen je een verhaal vertelden en waar op één plek het werken in de mijn werd uitgebeeld, uiteraard met het succes van het vinden van een goudklomp.

Vertier was er uiteraard ook, zo was er een hele lange bowlingbaan. Ballen waren niet zo erg rond, gelukkig was de baan een beetje hol.

Je kon je per postkoets door het plaatsje laten rondrijden. En ook de militairen met het nodige vertoon ontbraken niet.

Aan de overkant van de straat was het goudmuseum, daar hadden ze op dit moment een echte, 25 kg zware, goudklomp tentoongesteld. Deze was in 1995 gevonden op een meter diepte (met een metaaldetector).

Ik rij nog even naar het centrum van Ballarat en zoek wat te eten. Daarna terug naar Melbourne, het is lastig om uit het hoofd de route te vinden. Ik ben bezig door het noorden van de stad Melbourne voorbij te rijden, dus ik ga maar van de grote weg af en zoek uit waar ik ben. Daarna kan ik vrij snel de goede richting vinden. Ik ga eerst nog even langs de supermarkt, want de zaterdagse boodschappen moeten nog gedaan worden. Twintig voor negen ben ik thuis, na ongeveer 255 km gereden te hebben.